Orðið á götunni: Meirihlutamyndun í Reykjavík flóknari en af er látið – enn getur allt gerst – fjórði lélegasti árangur Sjálfstæðisflokksins í sögunni

Greinin er birt undir dálkinum „Orðið á götunni" sem greinilega er skoðanavettvangur, og ber að meta hana sem slíka. Röksemdafærslan um „fjórða lélegasta árangur" Sjálfstæðisflokksins hvílir á sögulegu yfirliti sem er í sjálfu sér athyglisvert, en greinin vísar í töflu yfir minnsta fylgi flokksins án þess að birta tölurnar sjálfar; lesandinn sér bara tómt rými þar sem gögnin ættu að vera. Þetta veikir meginröksemd textans verulega, því lesandinn getur hvorki staðfest fullyrðinguna né sett hana í samhengi. Setningin um kosningar frá 1962 og „16 borgarstjórnarkosningar" er sannreynanleg staðhæfing sem styður grunninn, en kjarninn í röksemdinni er hol án talnanna. Framsetningin er ósvikin skoðanaskrifur: orðalag eins og „státa af miklum sigri" og „himinn og haf" sýnir skýra afstöðu, sem er eðlilegt í þessum flokki. Hins vegar fer höfundur langt í að draga upp innri átök Sjálfstæðisflokksins á grundvelli ónafngreindra heimilda og slúðurs, ekki síst um Guðlaug Þór Þórðarson og „leynilegar skoðanakannanir" sem hann hafi séð. Fullyrðingin um að „fjögur af níu sætum borgarfulltrúanna" séu „á vegum Guðlaugs Þórs" stendur án nokkurs rökstuðnings. Hugmyndin um fjögurra flokka meirihluta undir forystu Ara Edwalds er áhugaverð sem vangavelta en er sett fram eins og raunhæfur möguleiki án þess að nokkur heimild styðji hana. Í skoðanagrein má setja fram tilgátur, en þegar þær snúa að nafngreindum einstaklingum og innri flokkspólitík væri eðlilegt að gefa til kynna uppruna upplýsinganna. Greinin er áhugaverð sem pólitísk vangavelta en veik sem greining vegna ósýnilegra gagna og óstaðfestra fullyrðinga.