Veitingamenn ósáttir með gjaldtöku hátíða

Greinin nær vel utan um deilu sem snertir bæði veitingamenn og viðburðarskipuleggjendur, og er byggð á nafngreindum heimildum: Hjalti Vignisson veitingamaður, Jakob Frímann Magnússon skipuleggjandi og Einar Bárðarson framkvæmdastjóri SVEIT. Þetta er þriggja heimildamanna frétt, sem er ágætt. Svar Einars Bárðarsonar er birt í heild, sem eykur gagnsæi. Veikleikarnir eru þó nokkrir. Í fyrsta lagi fær Jakob Frímann, sem er beinn aðili deilunnar af hálfu skipuleggjenda, aðeins eina setningu; hann segir að nóg verði af veitingamönnum og enginn skortur á matarvögnum, en fær ekki tækifæri til að útskýra forsendur gjaldtökunnar eða bregðast við ákúrum Hjalta um „græðgi." Þetta skekkir jafnvægið verulega í þágu veitingamannasjónarmiðsins. Í öðru lagi er vísað til ónafngreindra veitingamanna sem „lýsa sambærilegri upplifun" en vilja ekki láta nefna sig; það styrkir frásögnina lítið þar sem lesandinn getur ekki sannreynt þær heimildir. Í þriðja lagi er aldrei sagt nákvæmlega hversu há gjöldin voru eða hvert hlutfallið átti að vera. Hjalti nefnir dæmi um hamborgaraverð en lesandinn fær engar raunverulegar tölur til samanburðar við það sem tíðkast á öðrum hátíðum, sem gerir erfitt að meta hvort kröfurnar voru sannarlega óeðlilegar. Framsetningin hallast greinilega að sjónarhóli veitingamanna, bæði í fyrirsögn og efnistökum, þótt fréttastofa hafi reynt að leita til beggja aðila.