Hvað fær Ísland fyrir fiskeldi?
Skoðanagrein eftir Kristin H. Gunnarsson ritstjóra sem færir rök fyrir áframhaldandi uppbyggingu laxeldis. Hann vísar til útflutningsverðmæta, starfa, launagreiðslna og íbúaþróunar á Vestfjörðum og kallar eftir lagaumhverfi sem hvetur til fjárfestingar.
Fyrirsögnin spyr hvað Ísland fái fyrir fiskeldi, en greinin svarar aðeins hálfri spurningunni. Í þessari skoðanagrein eru tekjuhliðinni gerð skil með tölum, til dæmis launagreiðslum samkvæmt Hagstofunni, en kostnaðarhliðin er afgreidd með einni setningu um að umhverfinu verði ekki spillt. Strokulax, laxalús, erfðablöndun við villta stofna og deilur um auðlindagjald eru kjarni umræðunnar. Hver sá sem spyr um ávinning þjóðarinnar verður að gera upp þessa liði.
Erlent eignarhald fær sömu meðferð. Höfundur telur gríðarlega erlenda fjárfestingu til kosta en spyr ekki hvert arðurinn rennur, sem skiptir einmitt máli þegar spurt er hvað Ísland fær. Mat á áttföldun umsvifa er eignað „opinberum aðilum“ án þess að þeir séu nefndir, og óbein störf eru áætluð með „ætla má“.
Orsakasamhengið er líka of auðveldlega dregið. Fjölgun íbúa á Vestfjörðum er eignuð laxeldi án þess að aðrir þættir séu vegnir. Lokafullyrðingin, að án aukinnar framleiðslu muni lífskjör versna, setur upp falskan valkost. Málflutningurinn er skýr en sniðgengur sterkustu mótrökin.
