Tveggja barna móðir þurfti að skítamixa sumarið - „Þurfa börnin okkar virkilega svona langt sumarfrí?“

Grunnvandinn er einfaldur: hér er skoðanagrein umbreytt í frétt. Miðillinn tekur aðsenda grein af öðrum vef, klippir hana í tilvitnanir, setur millititla eins og „Námskeiðakvíðinn“ og „230 þúsund krónur“ og birtir útkomuna sem ritstjórnarefni. Ekkert nýtt var aflað: enginn var hringdur upp, engin tala staðfest, ekkert sjónarmið sótt annað en höfundarins. Að minnsta kosti er uppruninn skýrt tilgreindur, sem er meira en oft má sjá í slíkum endurvinnslufréttum.

Verra er hvernig innganginum er stillt upp. Fullyrðingin „Núverandi fyrirkomulag gerir ráð fyrir því að allir foreldrar hafi gott bakland, sveigjanlega vinnu og djúpa vasa sem er langt frá veruleikanum“ er sett fram sem staðreynd í rödd miðilsins, þótt hún sé rökstuðningur greinarhöfundar og komi orðrétt fram í lokatilvitnuninni. Tölurnar fá sömu meðferð: tíu og hálf vika hér, sex vikur í Danmörku, átta í Noregi, allt eftir höfundi en ekkert sannreynt hjá menntamálaráðuneyti, Sambandi íslenskra sveitarfélaga eða norrænum gögnum. Krónutalan, 230 þúsund, er þar að auki frásögn af þriðja manni, „kona sem hún þekkir“, en hún er samt gerð að millititli. Og PISA er kallað eitthvað „sem allir þekkja“ án einnar tölu.

Stytting sumarfrís er umdeilt mál sem varðar kjarasamninga kennara, skóladagatöl sveitarfélaga og fjárhag frístundastarfs. Blaðamaður hefði með einu símtali í Kennarasamband, skóla- og frístundasvið Reykjavíkur eða skólastjóra getað breytt þessu úr endursögn í frétt. Það var ekki gert, og lesandi sem fær aðeins þessa umfjöllun stendur eftir með eina rödd í máli þar sem fleiri hlið eru bæði til og nauðsynlegar.