Inga Sæland þvertekur fyrir að hafa farið í áfengismeðferð

Fréttin gerir það sem hún á að gera: blaðamaður ber orðróm undir viðkomandi og birtir svörin. Það er lögmæt blaðamannavinna. Jákvætt er að Inga fær rúman vettvang til að svara og orð hennar eru birt bæði úr blaðamannafundinum og úr beinu streymi á samfélagsmiðlum. Hins vegar vaknar spurningin hvaðan orðrómurinn stafar; greinin nefnir „sögusagnir" án þess að gefa neina vísbendingu um uppruna þeirra eða hversu útbreiddar þær eru. Blaðamaðurinn virðist ekki hafa kannað málið frekar, til dæmis hvort veikindaleyfi ráðherra falli undir opinberar upplýsingar eða hvort aðrir aðilar, svo sem starfsfólk ráðuneytisins, gætu staðfest eða hrakið fullyrðingarnar. Framsetningin er í grunninn hlutlaus og gefur ráðherranum rúmt svigrúm til svara, en viðfangsefnið er viðkvæmt og snertir einkamál. Það hefði styrkt fréttina ef betur væri skýrt af hverju blaðamaður taldi tilefni til að spyrja um þetta opinberlega, frekar en að vísa eingöngu til ótilgreindra sögusagna.