Hver á að fá tímann sem gervigreindin sparar?
Deildarstjóri fiskeldis hjá Matvælastofnun skrifar skoðanagrein um hvernig nýta eigi þann tíma sem gervigreind sparar í opinberum rekstri. Hann telur að ávinningurinn eigi að skila sér til almennings í betri þjónustu, til starfsfólks í markvissari vinnudegi og til stofnana í hagkvæmari rekstri. Jafnframt leggur hann áherslu á yfirferð, öryggi persónuupplýsinga og þjálfun starfsfólks.
Spurningin í fyrirsögninni lofar átökum sem greinin forðast. Svarið „okkar allra“ leysir enga togstreitu, því hún er aldrei sett fram. Þegar tími sparast í opinberum rekstri er raunverulega spurningin hvort hann fari í fleiri afgreiðslur, betri þjónustu eða færri stöðugildi, og hver ákveður það. Höfundur nefnir rekstrarhagkvæmni og verkefni „án þess að fjölga starfsfólki“ en tekst aldrei á við þá hagsmuni sem kunna að rekast á.
Rökin eru skýr og hógvær. Höfundur viðurkennir að yfirferð og leiðréttingar éti upp hluta sparnaðarins og að hraðari drög þýði ekki endilega hraðari afgreiðslu. Sá fyrirvari er heiðarlegur og gagnlegur. Dæmið um tvo tíma sem verða tuttugu mínútur er hins vegar tilbúið, og ekkert áþreifanlegt dæmi kemur úr starfi Matvælastofnunar þótt höfundur segist nota tæknina reglulega.
Greinin er skynsamleg leiðbeining í almennum tón. Með einu raunverulegu dæmi og beinni umræðu um hvert ávinningurinn rennur í raun hefði hún orðið að röksemdafærslu.
