Verðmætin verða ekki til af sjálfu sér
Íbúi á Ísafirði skrifar aðsenda skoðunargrein um fiskeldi og skattheimtu. Hún heldur því fram að atvinnulífið hafi snúið við fólksfækkun á Vestfjörðum og að auknar álögur stjórnvalda ógni þeirri uppbyggingu. Hún hvetur stjórnvöld til að skapa stöðugleika í stað þess að auka byrðar á greinina.
Strax í fyrstu setningu er lesandanum sagt að hann þurfi „ekki að lesa opinberar skýrslur“. Sú yfirlýsing setur tóninn fyrir greinina. Fólksfjölgun, ný hús og fullir skólar eru fullyrðingar sem auðvelt væri að styðja tölum frá Hagstofunni eða sveitarfélaginu, en höfundur lætur eigin sjón duga. Fyrir skoðunargrein er persónuleg reynsla gild undirstaða. Hún hefði þó orðið mun sterkari með einni eða tveimur tölum.
Alvarlegri veikleiki er óljósi andstæðingurinn. „Sífellt auknar álögur“ eru aldrei skilgreindar. Lesandinn veit ekki hvort átt er við fiskeldisgjald, auðlindagjald eða eitthvað annað. Fyrir vikið verður erfitt að meta hvort gagnrýnin standist. Hið sama gildir um fullyrðinguna að þingmenn allra flokka segi að ríkið eigi að „hætta að þvælast fyrir“. Þar eru óræðum hópi lögð orð í munn.
Rök gagnaðila fá ekkert rými. Þar má nefna sjónarmið um að eðlilegt sé að greiða fyrir nýtingu sameiginlegra auðlinda og umhverfisáhrif sjókvíaeldis. Höfundur ber sjálf ábyrgð á málflutningnum og Vísir birtir greinina án nokkurs samhengis.
