Það er líka dýrt að bíða
Forseti sveitarstjórnar Húnabyggðar hvetur til þess að fyrsti áfangi Holtavörðuheiðarlínu 3 og virkjunarkostir á veituleið Blönduvirkjunar verði settir í forgang, nú þegar samdráttur er í byggingariðnaði. Hann krefst einnig þess að orkusveitarfélög fái réttlátari hlut í ávinningnum, meðal annars með afnámi undanþágu orkumannvirkja frá fasteignamati.
Höfundur leggur hagsmuni sína á borðið. Hann ritar sem forseti sveitarstjórnar og ber fram kröfur sem styrkja beinlínis tekjustofna sveitarfélagsins. Það dregur ekki úr röksemdunum, en lesandinn veit hvaðan þær koma, og það er heiðarlegt.
Sterkasta hlið greinarinnar er að hún mætir eigin veikleikum. Verðbólgurökin eru tekin fyrir án undanbragða, og höfundur viðurkennir sjálfur að starfsmaður í húsbyggingum verði ekki línumaður daginn eftir. Hann lofar heldur ekki lægra raforkuverði. Slík hófsemi er sjaldgæf í skoðanagreinum um orkumál.
Tölurnar vantar hins vegar. Flutningstöp, atvinnuleysi og „kostnaðinn við að bíða“ á að „reikna“, en höfundur reiknar ekkert af þessu sjálfur. Rökin um að framkvæmdir á samdráttartíma valdi minni þenslu standa því sem fullyrðing en ekki sem greining. Umhverfisáhrif virkjananna þriggja og hugsanleg andstaða landeigenda eru nefnd í framhjáhlaupi, ekki rædd. Greinin er skýr og vel byggð málsvörn, en hún sannfærir meira með samhengi en gögnum.
