Reykholtsmálið: Einbeittur brotavilji og algert skeytingarleysi
Fréttin rekur dóm Héraðsdóms Suðurlands í Reykholtsmálinu þar sem sex voru sakfelld fyrir frelsissviptingu, rán og stórfellda líkamsárás gegn 61 árs gömlum manni. Hún fer yfir þátt hvers sakbornings, refsingar, ósamræmi í framburði brotaþola og afstöðu dómsins til meintrar húsaleiguskuldar.
Tvær dagsetningar stangast á. Í upphafi segir að frelsissviptingin hafi hafist föstudaginn 19. apríl, en síðar er talað um að mennirnir hafi komið að heimilinu „föstudaginn 24. apríl“. Atburðarásin hvílir á tímalínunni og lesandinn getur ekki vitað hvor talan stenst. Verra er þó setningin um Sigurð Gunnar: dómurinn er sagður hafa fallist á að hann hefði „ekki stjórnað málinu, heldur verið skipuleggjandi þess“. Sú setning segir í raun öfugt við það sem samhengið gefur til kynna og skekkir þannig mynd lesandans af sakfellingu hans.
Að öðru leyti er fréttin traust dómsfrétt. Hún byggir á frumgagni, dómnum sjálfum, skiptir efninu skipulega eftir sakborningum og greinir af sanngirni frá því sem ekki þótti sannað. Ósamræmi í framburði brotaþola er rakið án þess að gera lítið úr honum.
Þó vantar annað en dóminn. Ekki er leitað viðbragða verjenda eða ákæruvalds, til dæmis um hvort málinu verði áfrýjað. Fullyrðingin um að „fá fordæmi“ séu fyrir slíku máli er mat blaðamanns sem hvorki er stutt dæmum né áliti fræðimanns.
