Ingunn játar að hluta í Reykholtsmálinu

Styrkur greinarinnar er skýr: blaðamaðurinn var staddur í dómsal og skráði orð ákærðu jafnóðum, sem gefur lesandanum sjálfstæða heimild sem erfitt er að bæta við í réttarfrétt af þessari tegund. Tilvitnunarnar eru orðréttar úr yfirlýsingu Ingunnar og lýsing á aðstæðum í salnum ber merki um beina viðveru. Málatilbúnaðurinn er þó aðeins einsleitur; greinin er nær alfarið sögð frá sjónarhóli ákærðu, og orð ákæruvaldsins, lögreglu eða lögmanna brotaþola koma ekki fram. Í réttarsalsfrétt af þessu tagi er eðlilegt að einblína á framburð ákærðu þegar hún er að játa, en stuttur kafli um afstöðu ákæruvaldsins eða hvort ákærandi brást við játningunni hefði styrkt samhengið. Lýsingarorðið „taugaóstyrk" og ítarleg lýsing á grátinum, tárunum og ekkasoginu mætti velta fyrir sér; þetta er lýsandi fréttamennska fremur en skoðun, en áhrifamátturinn á lesandann er mikill og gæti leitt athygli frá alvarleika sakarefnisins sjálfs. Þrátt fyrir þetta er greinin fagleg fréttaskrif frá dómsal, rétt flokkuð sem ritstjórnarefni, og uppfyllir meginviðmið réttarfréttamennsku.