Vilhelm Jónsson skrifar: Þegar mannslíf bíða eftir björgun – en milljarðarnir liggja við bryggju
Vilhelm Jónsson athafnamaður gagnrýnir forgangsröðun í fjármálum Landhelgisgæslunnar. Hann telur að fé hafi farið í dýr varðskip, einkum Freyju, á meðan björgunarþyrlur séu of oft ekki tiltækar. Hann kallar eftir heildstæðri úttekt, birtingu upplýsinga um aðgengi að þyrlum og fastri þyrlustöð á Akureyri.
Sterkasta stoð greinarinnar er umsögn Landhelgisgæslunnar til Alþingis árið 2024. Þar segir að rekstur Freyju sé dýrari en rekstur forvera hennar og að viðbótarkostnaðurinn hafi ekki verið fjármagnaður. Höfundur byggir því ekki á tilfinningu einni saman, heldur á skjali sem lesandi getur flett upp. Hið sama gildir um ártöl skipakaupa og tillögur á Alþingi um starfsstöð á Akureyri.
Veikleikinn liggur í kjarna röksemdarinnar. Fyrirsögnin gefur til kynna að milljarðar í skipum hafi beinlínis verið teknir frá þyrlubjörgun, en það samband er hvergi sýnt með tölum. „Milljarðar“ eru aldrei tilgreindir og engin gögn styðja fullyrðinguna um að engin þyrla hafi „ítrekað“ verið tiltæk. Það má hins vegar meta höfundi til tekna að hann viðurkennir sjálfur gloppuna og gerir hana að kröfu um upplýsingagjöf.
Rökfærslan er að mestu heiðarleg. Höfundur viðurkennir kostnað við þyrlustöð, nefnir ábyrg ferðaþjónustufyrirtæki og greinir frá fyrri gagnrýni sinni á Freyju. Kaflinn um ferðaþjónustu fer þó víða og byggir á almennum dæmum fremur en gögnum um raunverulegt álag á björgunarkerfið.
