Stórútgerðin fær svigrúm, smábátar fá skuldabagga
Formaður Landssambands smábátaeigenda heldur því fram í skoðanagrein að stórútgerðin njóti sveigjanleika í fiskveiðikerfinu, einkum í gegnum VS-afla, á meðan smábátum hafi verið neitað um viðbætur við 5,3% kerfið eftir stjórnsýslukæru Ísfélagsins. Hann styður mál sitt með tölum um VS-afla og nýtingu Samherja á heimildinni.
Höfundur gengur strax hreint til verks um hagsmuni sína: hann er trillukarl og formaður hagsmunasamtaka smábátaeigenda. Greinin birtist sem skoðun og er metin sem slík. Rökin eru skýr og hvíla á áþreifanlegum atriðum: lögum nr. 129/2001, tonnatölum milli ára og hlutdeild Samherja. Til fyrirmyndar er að höfundur viðurkennir sjálfur að munurinn á skráðum og seldum VS-afla sanni ekki brot.
Gögnin eru þó hvergi rakin til uppruna; „sömu gögn“ er ekki heimild sem lesandi getur flett upp. Meira máli skiptir að lykilsamanburðurinn, 2.700 tonna lán á móti 4.600 tonnum í VS, blandar saman flokkum. Fyrri tölur eiga eingöngu við trollveiddan þorsk, en ekki kemur fram til hvers 4.600 tonnin taka. Mögulegar skýringar á mun skráðs og selds afla eru heldur ekki ræddar.
Rök Ísfélagsins fá rými í einni setningu og eru síðan afgreidd sem „úrkynjuð túlkun“, án þess að tekist sé á við jafnræðisrökin eða rökstuðning stjórnvalda. Orðalag á borð við „nógu stórir og frekir“ kemur í stað greiningar þar sem greiningar var þörf.
