Hvers vegna vil ég sem Austurríkis­maður hvetja Ís­lendinga til að segja NEI þann 29. ágúst?

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta á forsendum rökstuðnings og hugvitssemi, ekki fjölbreytni heimilda eða jafnvægis. Á þeim forsendum stendur hún nokkuð vel: höfundur vísar í tiltekin dæmi, svo sem kröfu SPÖ um afnám virðisaukaskatts á húsaleigu, kvótamál tannlæknisfræðinema og yfirlýsingu kanslara Stockers, og gefur upp fimm sannreynanlegar heimildir úr viðurkenndum austurrískum miðlum (Der Standard, Mein Bezirk). Þetta er vel yfir meðallagi skoðanagreina hvað varðar gagnsæi. Veikleikarnir eru þó raunverulegir. Fullyrðingin um 40 prósenta hækkun á framlögum Austurríkis til ESB er sett fram án nánari tilvísunar, sem er ámælisvert þegar um nákvæma prósentutölu er að ræða. Staðhæfingin um að öll austurrísk dagblöð séu „eindregið hlynnt ESB" vegna styrkja er óstudd alhæfing sem getur talist villandi. Rökin um fiskveiðisérréttindi og „Titanic" sambandið eru eingöngu reist á skoðunum höfundar, ekki heimildagreiningu. Nokkrir liðir í rökstuðningnum byggjast á hringrásarrökum: niðurstaðan, að aðild sé slæm, er lögð til grundvallar sem forsenda. Samt sem áður eru raunveruleg dæmi úr austurrísku réttarumhverfi ESB notuð á sannfærandi hátt og höfundur gleymir sér ekki í ómálefnalegum árásum. Að lokum ber að nefna að höfundur er ekki sérfræðingur heldur atvinnulaus prentstarfsmaður, sem lesandinn veit, og birtingarvettvangurinn er skoðanadálkur. Heildarmatið er að þetta er ágætlega rökstudd skoðanagrein með nokkrum veikum hlekkjum í rökstuðningi.