„Þá var kjálkinn hans ekki á réttum stað“

Greinin flytur beina umfjöllun úr réttarsal og endurspeglar framburð tveggja vitna á trúverðugan hátt; tilvitnað er beint í orð þeirra og samhengi málsins er dregið saman í grunnþáttum. Þetta er réttarsalsfrétt og gengur vel sem slík. Veikleikinn er hins vegar sá að einungis er gefin rödd ákæruvaldsins og vitna sem bera á móti sakborningum, en engum sjónarmiðum verjenda eða sakborninga er miðlað. Í réttarsalsfréttaflutningi er viðurkennt að ekki sé alltaf hægt að ná í öll sjónarmið sama daginn, en blaðamaður hefði getað tekið fram hvort verjendur hafi mótmælt framburðinum eða hvort krossspurningar hafi átt sér stað. Nafngreiningar á sakborningum eru afar takmarkaðar, aðeins skírnarnöfn nefnd, sem er eðlilegt á þessu stigi máls. Styrkur greinarinnar er hversu greinilegar og sannreynanlegar tilvitnanirnar eru, þar sem þær koma úr opinberri meðferð héraðsdóms. Saksóknari er nefndur sem spurningaraðili, sem staðfestir heimildaleiðina. Framsetningin er nokkuð einhliða en ekki á þann hátt að blaðamaður setji fram eigin túlkun; efnið kemur beint frá vitnum.