Þorbjörg Sigríður Gunnlaugsdóttir skrifar: Tækifæri fyrir Ísland eða klassíska hjalið um fátækt og eymd?

Greinin er birt sem skoðanagrein og skal metin á þeim forsendum. Röksemdafærslan er skýr og fylgir rauðum þræði: höfundur bendir á að Ólafur Ragnar hafi áður verið á móti samningum sem reynst hafi vel, og spyr hvers vegna sama viðhorf eigi að vega þungt nú. Þetta er sannreynanleg fullyrðing sem lesandi getur kannað sjálfur. Rökin um vaxtastig og gjaldmiðil eru sett fram á skilmerkilegan hátt, þótt greinin nefni ekki tölulegar heimildir um vaxtamun milli landa eða hagfræðilegar rannsóknir sem styðja fullyrðingar um ávinning af gjaldmiðilsskiptum. Sú eyða dregur úr sannfæringarkrafti röksemdanna, en er ekki alvarlegur galli í skoðanagrein. Höfundur viðurkennir ekki að andstæðingar ESB-aðildar geti byggt á öðrum rökum en hræðslu og vana; greinin einfaldar mótrök nokkuð. Á heildina litið er þetta vel skrifuð skoðanagrein með skýrum kjarna, þótt hún hefði orðið sterkari ef vaxtarökin væru studd einhverjum tölum.