Ís­lenskir bændur ber­skjaldaðir í boði RÚV

Greinin er birt sem skoðun, og þar með er ekki gerð krafa um hefðbundið jafnvægi; meta ber hana á gæðum rökstuðnings og hugrænum heiðarleika. Á þeim mælikvarða stendur hún veikt. Meginröksemdin er sú að umfjöllun RÚV hafi verið ósanngjörn og byggt á ólöglegu myndefni, en höfundur leggur ekki fram nein dæmi um tiltekin Kveiks-þætti, dagsetningar eða efnisatriði sem lesandi gæti sannreynt. Fullyrðingin um að RÚV hafi í raun „auglýst" búnæði sem „ákjósanlegt til innbrots" er alvarleg ásökun sem er algjörlega óstudd; engin tilvísun er gefin í ákveðna frétt eða orðalag sem standi þessari túlkun til stuðnings. Þá leggur höfundur tvær ólíkar staðhæfingar saman á villandi hátt: annars vegar er vísað í svar ráðherra sem staðfestir sjálfstæði RÚV og siðareglur þess, og hins vegar er án nokkurs rökstuðnings fullyrt að umfjöllunin hafi brotið gegn þessum sömu siðareglum. Ályktunin er dregin eins og hún sé sjálfsögð, en engin gögn styðja hana. Tilvísun í viðtal við Stefán Jón Hafstein á Bylgjunni 5. júní er eina staðfesta heimildin í greininni, en orð hans eru ekki tilvitnuð beint og lesandi getur ekki metið hvort þau standi til þess sem höfundur segir. Greinin hefði orðið mun sannfærandi ef höfundur hefði nefnt tiltekin dæmi um umfjöllun RÚV, vitnað í álit lögfræðinga um lögmæti myndefnisins eða sýnt fram á með einhverjum hætti að bændur hafi raunverulega verið neitað um aðkomu. Eins og greinin stendur er hún fyrst og fremst tilfinningadrifin hagsmunagrein þar sem sterkar ásakanir eru settar fram nánast án stuðnings.