Kröfur ESB um endurnotkun umbúða valda fiskútflytjendum áhyggjum
Greinin fjallar um nýja umbúðareglugerð ESB sem krefst þess að hluti fiskumbúða verði endurnotaður og áhyggjur íslenskra fiskútflytjenda af því. Rætt er við sérfræðing hjá SFS og stofnanda norsks fyrirtækis sem þróar endurnýtanlega kassa. Einnig er greint frá samskiptum íslenskra stjórnvalda við framkvæmdastjórn ESB.
Rödd Hildar Hauksdóttur hjá SFS ber greinina uppi, og fullyrðing hennar um að endurnotkun kassanna sé hvorki framkvæmanleg né umhverfisvæn stendur óhögguð. Enginn fulltrúi framkvæmdastjórnar ESB, íslenskra umhverfisyfirvalda eða umhverfisverndarsamtaka er spurður hvers vegna reglan var sett eða hvort rök útflytjenda standist. Þar liggur veikasti hlekkurinn: hagsmunasamtök skilgreina vandann og fréttin tekur skilgreininguna upp.
Sjálfstæð vinna sést þó. Viðtalið við Espen Ramsbacher hjá norska fyrirtækinu CircMar er frumöflun og veitir í raun mótvægi, því hann lýsir einmitt þeim endurnýtanlegu kössum sem SFS telur ógerlega. Blaðamaðurinn lætur þessa spennu hins vegar ósnerta. Lesandinn þarf sjálfur að átta sig á að „engin leið“ gæti verið ofmælt.
Heimildanotkunin er misjöfn. Verðmætið, 95 milljarðar króna, er rakið til SFS, en talan um níu milljónir kassa er hvergi feðruð. Samskipti stjórnvalda og sendiráðsins við Brussel eru sett fram sem staðreynd án þess að ráðuneyti sé nafngreint eða talsmaður vitnað. Fullyrðingin um leit að öðrum lausnum hvílir á ónafngreindu „fólki sem þekkir til“. Traust grunnvinna, en þröng raddflóra.
