„Viljum ekki leggja börnin okkar að veði til að komast í skólann“
Foreldrar og börn í Breiðdals- og Stöðvarfjarðarskóla lokuðu veginum um Kambanesskriður í klukkustund. Með því kröfðust þau skriðuvarna á leið skólabílsins. Formaður foreldrafélagsins sakar Vegagerðina um aðgerðaleysi, og tvær námsstúlkur lýsa kvíða yfir daglegum ferðum um skriðurnar.
Vegagerðin fær harða ásökun í greininni en ekkert tækifæri til að svara henni. Formaður foreldrafélagsins segir stofnunina „ekki að gera neitt“ vegna skriðufalla á leið skólabílsins, og sú fullyrðing stendur óhögguð til loka. Hvergi kemur fram að leitað hafi verið viðbragða, hvort skriðuvarnir séu á áætlun eða hvernig stofnunin metur hættuna á Kambanesskriðum.
Mótmælin sjálf eru réttmætt fréttaefni og vel lýst. Lesandinn fær skýra mynd af aðstæðum: fjölda nemenda, skiptingu milli bæja, vegalengd og daglegar ferðir. Viðvörun Veðurstofunnar er rétt eignuð og raddir barnanna gefa frásögninni mannlegan þunga.
Það sem vantar er mælikvarði á sjálfa hættuna. Fullyrt er að grjóthrun sé „algengt“ og að slys sé „tímaspursmál“, en ekki er vísað í skráð grjóthrun, fyrri óhöpp eða hættumat. Orð foreldranna rata í fyrirsögn og meginmál án þess að fréttamaður bæti við nokkru sjálfstæðu samhengi. Eitt símtal til Vegagerðarinnar og einföld gagnaöflun hefðu gert úr málflutningi fullburða frétt.
