Inga vill áfram banna atvinnumannahnefaleika
Fréttin greinir frá skriflegu svari Ingu Sæland ráðherra við fyrirspurn Júlíusar Viggós Ólafssonar á Alþingi: hún hyggst ekki beita sér fyrir því að heimila atvinnumannahnefaleika og vísar til hættu á höfuð- og heilaskaða. Til mótvægis er rakið frumvarp Hildar Sverrisdóttur og Diljár Mistar Einarsdóttur, sem myndi fella bannlögin frá 1956 úr gildi og setja leyfisskilyrði.
„Samantektarrannsóknir“ eru burðarás röksemda ráðherrans, en lesandinn fær aldrei að vita hvaða rannsóknir það eru, hver gerði þær eða hvenær. Fréttin byggir á skriflegu svari við fyrirspurn á Alþingi, sem er traust frumgagn, og vitnar beint í það. Engin tilraun er þó gerð til að rýna í læknisfræðileg rök ráðherrans; ekki er leitað til lækna, fræðimanna eða Hnefaleikasambands Íslands. Vera má að rannsóknirnar séu tilgreindar í svarinu sjálfu, en það kemur ekki fram í fréttinni.
Jafnvægið er betra en oft gerist í fréttum af þingskjölum. Frumvarp Hildar og Diljár Mistar fær rúmt pláss og rök þeirra um frelsi til íþróttaiðkunar og atvinnufrelsi eru sett fram af sanngirni. Skýringin á muninum á keppnisformunum tveimur, meðal annars að höfuðhlíf ræður ekki flokkuninni, er gagnleg viðbót sem leiðréttir algengan misskilning.
Engu að síður er þetta skrifborðsvinna: tvö þingskjöl lögð hlið við hlið, án viðtals við nokkurn aðila. Rökin um uppsafnaða áhættu eru endurtekin nánast orðrétt, á meðan spurningin sem lesandinn vill fá svar við, hvort frumvarpið eigi raunhæfa möguleika á þingi, er látin ósnert.
