Segir lögregluaðgerðir hafa knúið allan rekstur Quang Le í þrot: „Meðferðin er með fullkomnum ólíkindum“
Nútíminn endursegir viðtal Frosta Logasonar við Svein Andra Sveinsson, verjanda Quang Le, og byggir alla frásögnina á sjónarhorni verjandans í virku sakamáli. Nokkurt samhengi úr dómsúrskurðum og fyrri fréttum Vísis og DV er fléttað inn, en engin merki eru um að leitað hafi verið viðbragða lögreglu, ASÍ eða ákæruvalds. Niðurstaðan er læsileg en einradda umfjöllun um eitt umdeildasta rannsóknarmál síðari ára.
Burðarásinn er hlaðvarpsviðtal annars miðils. Nútíminn tók ekki viðtalið, aflaði engra nýrra gagna og bætir í raun engu við nema samhengi sem sótt er til Vísis og DV. Það er heiðarlega merkt, sem er kostur, en breytir ekki því að fréttin er endurvinnsla: verjandi fær óskoraðan vettvang og ritstjórnin miðlar honum áfram.
Jafnvægið er veikasti hlekkurinn. Hér er fullyrt að lögregla hafi knúið fyrirtæki manns í þrot, beitt vitni þrýstingi og jafnvel látið húðlit ráða hörku aðgerða. Þetta eru þungar ásakanir á opinbera stofnun og á ASÍ, og hvorugur aðili fær orðið. Lögregla tjáir sig sjaldnast um mál í rannsókn, en þá á fréttin að segja frá því að eftir viðbrögðum hafi verið leitað. Ekkert slíkt kemur fram.
Til hróss má telja að fyrirsögnin er rétt eignuð verjandanum, að saklausleikaregla er tíunduð skýrt, og að fréttin nefnir að meintir brotaþolar séu 29, að fimmtán hafi haft réttarstöðu sakbornings, að Héraðsdómur hafi sýknað Landsbankann og að starfsmenn hafi borið um endurgreiðslu launa. Þetta mótvægi er raunverulegt og bjargar textanum frá því að verða hreint málflutningsplagg. Hins vegar stendur fullyrðingin um að þeir sem hafi talað afdráttarlausast gegn ásökunum séu einmitt með varanlegt atvinnuleyfi án nokkurs rökstuðnings; hún er ekki sannreynanleg innan fréttarinnar sjálfrar.
Niðurstaða: einradda umfjöllun um umdeilt mál, án tilraunar til að ná í hina hliðina, byggð á efni annarra. Samhengið sem þó er dregið inn lyftir þessu upp úr því versta, en lesandi sem les þetta eitt fær skakka mynd.
