Er mikið umframboð á fasteignamarkaði?
Ólafur Margeirsson hagfræðingur andmælir orðum seðlabankastjóra um „mikið umframboð“ á fasteignamarkaði og heldur því fram að vandinn sé misræmi: of mikið sé byggt af stórum söluíbúðum en of lítið af litlum leiguíbúðum. Hann leggur til að langtímafjárfestar, einkum lífeyrissjóðir, byggi litlar íbúðir til útleigu.
Í skoðanapistli á ummæli seðlabankastjóra er tilvitnunin dagsett og rakin til birtingarstaðar, og höfundur viðurkennir hreinskilnislega bæði 85% fjölgun óseldra íbúða og það sem Ásgeir hefur rétt fyrir sér um. Slíkt er heiðarleg rökræða. Nær hver tala er rakin til tiltekinnar skýrslu HMS með dagsetningu, auk greinar Sigurðar Stefánssonar, svo lesandi getur sannreynt flest.
Rökin eru þó ekki gallalaus. Ferrari-samlíkingin ýkir: óseldar íbúðir eru samkvæmt hans eigin tölum algengastar á bilinu 80 til 119 fermetrar, sem er meðalstærð en ekki lúxus. Biðlistar eftir leiguíbúðum fyrir tekjulága eru notaðir sem rök fyrir lausn á frjálsum leigumarkaði, þótt sá hópur fái ekki endilega þjónustu þar. Tölurnar 4.000 fjölskyldur og 7.000 umsækjendur standa auk þess hlið við hlið án skýringar á muninum.
Lokakeðjan, frá lífeyrissjóðum til lægri vaxta, er sett fram sem einföld afleiðing. Höfundur svarar hvergi augljósustu mótbárunni: hvers vegna sjóðirnir hafa ekki þegar gert þetta. Vandaður pistill engu að síður.
