Fullorðið fatlað fólk á rétt á áframhaldandi ráðgjöf og greiningu
Skoðanagrein þar sem ráðgjafi hjá Þroskahjálp færir rök fyrir því að Greiningar- og ráðgjafarstöð ríkisins þjóni fötluðu fólki á öllum aldri, ekki einungis frá fæðingu til átján ára aldurs. Höfundur bendir á að sumar fatlanir greinist seint og að greiningartækni taki stöðugum framförum.
Fyrirsögnin fullyrðir að fullorðið fatlað fólk „eigi rétt“ á þjónustunni, en greinin sýnir hvergi hvaðan sá réttur kemur. Engin vísun er í lög um málefni fatlaðs fólks, samning Sameinuðu þjóðanna um réttindi fatlaðs fólks eða reglugerð stofnunarinnar. Réttindakrafa sem er ekki rökstudd á þennan hátt verður að ósk, þótt hún kunni að vera réttmæt.
Rökin sjálf eru heiðarleg en þunn. Sömu tvær forsendurnar, seinar greiningar og breytt tækni, eru endurteknar nánast orðrétt án dæma, tölu um biðlista eða frásagnar af einstaklingi sem féll milli skips og bryggju. Greinin glímir heldur ekki við augljósu mótrökin: hvaða úrræði standa fullorðnum til boða í dag, til dæmis innan heilsugæslunnar, og hvað myndi útvíkkun kosta eða hverju yrði fórnað.
Til hróss má nefna að tengsl höfundar við Þroskahjálp koma skýrt fram, svo lesandinn veit hvaðan sjónarmiðið kemur. Aldursmörkin, sem eru kjarni málsins, eru einnig staðreynd sem auðvelt er að sannreyna. Efniviðurinn er góður; röksemdafærslan hefði þurft meira kjöt á beinin.
