Þjóðin sem þolir ekki tungumálið sitt
Skoðanapistill á degi íslenskrar tungu þar sem höfundur heldur því fram að stuðningur við íslensku fari minnkandi. Sem dæmi nefnir hún stöðnuð framlög til Kvikmyndasjóðs, niðurskurð bókasafna í Reykjavík, veika stöðu fjölmiðla og RÚV, óvissu um máltækniáætlun og gjaldtöku af nemendum utan EES. Niðurstaða hennar er að þjóðin þori ekki að veðja á tungumálið sitt.
„800 metrar af endurmalbikuðum vegi“ er beittasta myndlíking pistilsins en jafnframt veikasti hlekkur hans. Lesandinn fær aldrei að vita hversu mikið fé er í nýsköpunar- og þróunarsjóði fjölmiðla, né hvað slíkur vegarkafli kostar. Samanburðurinn hrífur en verður ekki sannreyndur innan greinarinnar.
Sem skoðanapistill stendur greinin að mestu traustum fótum. Höfundur vísar í nafngreindar heimildir: umfjöllun Gímaldsins um Kvikmyndasjóð, viðtal við Hallgrím Helgason og grein fræðimanna á Vísi um gjaldtöku af nemendum utan EES. Athygli vekur þó að tvær þessara þriggja tilvísana eru í miðilinn sjálfan. Röksemdafærslan hvílir því að hluta á eigin efni útgáfunnar.
Veikleikinn liggur í samtengingunni. Niðurskurður bókasafna Reykjavíkurborgar, ákvarðanir ríkisins um RÚV og Kvikmyndasjóð og gjaldtaka af erlendum nemendum eru ólíkar ákvarðanir ólíkra aðila, en hér eru þær allar færðar á reikning „þjóðarinnar“. Mótrökin, aðhald í opinberum fjármálum og forgangsröðun, eru afgreidd sem tískufyrirbæri í stjórnmálum í stað þess að vera rædd. Það veikir annars skýra og heiðarlega málsvörn.