„Lifa við kjör sem eru okkur öllum til háborinnar skammar“

Greinin er birt sem ritstjórnarefni en les frekar sem bein endursögn á ummælum eins viðmælanda, Sólveigar Önnu Jónsdóttur. Tölulegar fullyrðingar um hlutfall innflytjendaforeldra sem eigi erfitt með að ná endum saman og um húsnæðiseign eru sagðar koma úr könnun Varðu, sem er staðfest og nafngreind heimild. Það er jákvætt. Hins vegar er verulegur veikleiki hversu algjörlega einhliða uppbygging greinarinnar er: enginn fulltrúi atvinnurekenda, húsnæðismarkaðar, ríkisstjórnar eða annarrar stéttarfélags kemur að máli, þrátt fyrir að Sólveig Anna beri fram beinar ásakanir á hendur „íslenskri verkalýðshreyfingu" um skort á vilja til samstarfs og á hendur samfélagi í heild. Þessar ásakanir standa algjörlega án mótvægis. Framsetningin er sérstaklega athyglisverð: fyrirsögnin sjálf er tilvitnun úr munni Sólveigar, ekki hlutlaus frásögnarlýsing. Blaðamaður setur þannig tón greinarinnar fyrir hönd eins aðila án þess að gefa lesanda vísbendingu um að önnur sjónarhorn séu til staðar. Niðurstöður könnunar Varðu eru settar fram án þess að gefa nánari samhengi, til dæmis um þróun milli ára eða samanburð við önnur lönd. Þrátt fyrir að málefnið sé raunverulegt og tölurnar komi úr staðfestri heimild, er blaðamennska greinarinnar ófullnægjandi sem ritstjórnarefni vegna þess hve hún er einhliða í uppbyggingu og skorti á sjálfstæðri greiningarvinnu.