Diljá segir Evrópuþingið hafa farið í herferð gegn flokkum sem því líkaði ekki við – „Ótrúlega andlýðræðislegt apparat“

Styrkur greinarinnar liggur í því að Nútíminn gerir tilraun til að sannreyna fullyrðingar Diljár sjálfstætt: vísað er í opinbera fundarskýrslu Alþingis sem staðfestir nærveru hennar og Arndísar Önnu í Strassborg, og nafn Philipps Schulmeister er tengt við stöðuna með opinberum gögnum Evrópuþingsins. Þetta er raunveruleg heimildavinna sem lyftir fréttinni yfir það að vera eingöngu endursögn úr hlaðvarpi. Greinin á sér þó veruleg veikindi. Ekkert er haft eftir Arndísi Önnu Kristínardóttur, sem var á fundinum og gæti staðfest eða mótsagt frásögninni. Enginn fulltrúi Evrópuþingsins eða Schulmeister sjálfur er beðinn um viðbrögð, þótt alvarleg ásökun sé sett fram um að stofnunin hafi beitt sér gegn ákveðnum flokkum. Sú ásökun er eingöngu á forræði eins aðila, Diljár, og engin önnur sjónarhorn koma fram. Framsetningin er óneitanlega hallandi: orðalag eins og „ótrúlega andlýðræðislegt apparat" fær áberandi sess bæði í fyrirsögn og meginmáli, en engin gagnrýnin skoðun á staðhæfingunni kemur fram. Evrópuþingið hefur opinberlega lýst kosningaherferðum sínum sem hlutlausri hvatningu til kosningaþátttöku, ekki sem andstöðu við tiltekna flokka; það sjónarhorn er algerlega fjarverandi. Þetta gerir greinina einhliða í efnislegu tilliti þrátt fyrir ágæta heimildavinnu varðandi staðreyndagrunn atvikisins.