Hver á að gæta varðanna í Róm?
Lögmaður Sýnar gagnrýnir Fjölmiðlanefnd fyrir að beita eftirliti af hörku gagnvart einkareknum miðlum og hlaðvörpum en sinna eftirliti með RÚV slælega. Hann tilgreinir meðal annars að nefndin hafi hætt að birta sjálfstætt mat á almannaþjónustu, að RÚV hafi rofið of stutta þætti með auglýsingum og að auglýsingatími hafi farið yfir lögbundið hámark í 133 tilvikum.
Mikilvægasta setning greinarinnar stendur aftast: höfundur er lögmaður Sýnar. Upplýsingarnar um hagsmuni eru heiðarlegar en koma of seint, því lesandinn hefur þá þegar tekið við átta liðum af málflutningi í kærumáli sem Sýn rekur sjálf. Greinin birtist auk þess á miðli sem tilheyrir Sýn, og það hefði ritstjórnin mátt taka fram.
Rökfærslan er óvenju efnismikil af skoðanagrein að vera. Vísað er til laga um RÚV, nefndarálits, talna Hagstofunnar, frumvarps um fjármögnun og álits umboðsmanns Alþingis frá 2003, og talnameðferðin er innbyrðis samræmd. Lesandinn getur flett mörgu af þessu upp.
Veikleikinn felst í því að greining Sýnar á gögnum Gallup er sett fram sem staðreynd. Tilvikin 133 eru kölluð „hlutlæg lögbrot“ þótt enginn úrskurður liggi fyrir. Að 55 prósent þáttanna séu 60 til 70 mínútur að lengd sýnir mynstur, en það sannar ekki ásetning eins og fullyrt er. Engin tilraun er heldur gerð til að gera grein fyrir mögulegum skýringum RÚV eða nefndarinnar.
