Bíla­stæði og borgara­leg ó­hlýðni

Greinin er gagnsæ um hagsmuni höfundar; hann segist vera varaborgarfulltrúi og á 5. sæti lista Miðflokksins. Það er vel. Hins vegar er rökstuðningurinn þunnur. Fullyrðingin um að „jafnan eru það vinstri-róttæklingar" sem standi fyrir borgaralegri óhlýðni er óstudd og einföldun. Samanburðurinn við hvalskipaverkföll og Austurvallargerðir er ekki útskýrður nánar; hvernig tengist bílferð Ara Edwald um göngugötu borgaralegri óhlýðni í raunverulegu samhengi hugmyndasögunnar? Hugtakið er notað lauslega án þess að höfundur skilgreini hvað hann á við. Steinsteypuklumbar og kleinuhringir eru kallaðir „táknmynd forsjárhyggju" án nokkurs rökstuðnings eða gagna um áhrif göngugötunnar á viðskipti; sú staðhæfing er sett fram sem staðreynd en er í raun pólitískt gildismat. Ályktunin, að kjósa Miðflokkinn sé besta leiðin til að bregðast við, gerir greinina að beinum kosningaauglýsingartexta. Sem skoðanagrein þarf hún ekki jafnvægi en hún þarf sannfærandi rök, og þar skortir verulega.