Varpar EFTA-dómurinn nýju ljósi á PIP-málið?
Lögmaður skrifar skoðanagrein um hvort nýr dómur EFTA-dómstólsins í máli E-28/25 veiki forsendur PIP-dóms Hæstaréttar frá 2012. Þar var lögmanni gert að afhenda skattyfirvöldum nöfn og kennitölur skjólstæðinga. Höfundur telur að nýi dómurinn styðji fyrri niðurstöðu sína um að sambærilegt mál yrði líklega leyst með öðrum hætti í dag.
Nákvæmar tilvísanir eru helsti styrkur þessarar skoðanagreinar. Höfundur vísar til dóms Hæstaréttar í máli 347/2012, máls EFTA-dómstólsins E-28/25, 5. mgr. 94. gr. tekjuskattslaga og 36. gr. EES-samningsins. Lesandi getur því sjálfur gengið úr skugga um hvert atriði. Röksemdafærslan er skipuleg: þrjú atriði eru dregin fram úr nýja dóminum og hvert þeirra borið saman við forsendur PIP-dómsins.
Greinin sýnir líka vitsmunalegan heiðarleika. Höfundur viðurkennir að réttargrundvöllur málanna sé ekki að öllu leyti sá sami og að EFTA-dómstóllinn hafi ekki endurskoðað PIP-dóminn. Hann tekur einnig fram að svarið við lykilspurningunni þurfi ekki að vera neitandi. Slíkir fyrirvarar eru sjaldséðir í skoðanagreinum.
Veikleikinn felst í því að höfundur metur hvort nýr dómur styðji hans eigin fyrri niðurstöðu og kemst, ekki óvænt, að því að svo sé. „Síðari réttarþróun“ er nefnd án þess að hún sé tilgreind. Hvergi er heldur rætt hvaða þýðingu niðurstaða EFTA-dómstólsins hefur fyrir íslenska dómstóla, en á því veltur hvort spá höfundar standist. Sterkustu mótrökunum er því ósvarað.
