Loksins sam­einuð!

Greinin er birt sem skoðun, og höfundur er kynnt sem stjórnmálafræðingur. Rökin eru vel uppbyggð og innbyrðis samkvæm: kjarnaatriðið, að nei-hliðin sameinist ekki um framtíðarsýn heldur gegn sameiginlegum andstæðingi, er skýrt sett fram og rökstutt með pólitískri greiningu. Höfundur sýnir heiðarlega viðleitni til að greina sjónarmið beggja hliða innan nei-fylkingarinnar, bæði hægri og vinstri, og viðurkennir ólíkar myndir af ESB sem hvort tveggja einfaldar. Sú greining gefur textanum trúverðugleika umfram margar skoðanagreinar sem einungis mála einn lit. Það má þó benda á að höfundur leggur ríka áherslu á nei-hliðina án þess að beina sama gagnrýna ljósi að já-hliðinni; spurningin um hvort já-fylkingin hafi sjálf sameiginlega framtíðarsýn eða hvort hún dragi líka af ótta (t.d. af einangrun) er ekki tekin upp. Fullyrðingin um „fáa fjársterka hópa hér heima" sem vilji halda í völd er sett fram án nánari heimilda eða dæma, sem veikir þann hluta rökstuðningsins. Á heildina litið er þetta vel samin skoðanagrein með skýrri röksemdafærslu, þótt hún hefði verið sterkari ef sömu gagnrýnu spurningar hefðu beinst að öllum hliðum málsins.