Af hverju ekki hún?
Ráðningarsérfræðingur rifjar upp grein sína frá því fyrir fjórum árum og heldur því fram að hvatning til kvenna um að taka pláss dugi ekki. Hún telur að ábyrgðin liggi ekki síður hjá stjórnum, stjórnendum og ráðningarfólki. Hún vísar til lágs hlutfalls kvenna í æðstu stöðum og nefnir viðurkenningarathöfn Jafnvægisvogarinnar.
Greinin birtist sem skoðanagrein. Tölurnar sem bera uppi röksemdafærsluna eru þó hvergi raktar til heimildar. Hlutfallið 21,3% kvenna meðal forstjóra og framkvæmdastjóra, ein kona í stjórnarformennsku og fimm konur í forstjórastóli af 27 skráðum félögum: lesandinn fær ekkert að vita um hvaðan þetta kemur eða við hvaða tíma er miðað. Í pistli er það ekki stórvægilegt, en þegar höfundur segir „tölurnar segja okkur“ hefði ein tilvísun, til dæmis í Hagstofuna eða upplýsingar Kauphallarinnar, styrkt málflutninginn.
Röksemdafærslan sjálf er heiðarleg og skýr. Höfundur gerir upp eigin fyrri málflutning og færir ábyrgðina frá konum yfir á þá sem ráða, án þess að hvika frá því að ráða eigi hæfasta einstaklinginn. Hún tekur þó lítt á mótrökum, svo sem skýringum sem tengjast fjölda kvenna á leið upp metorðastigann. Tilvitnanirnar úr fyrri grein eru frásagnir úr óformlegri fyrirspurn, ekki kerfisbundin gögn.
Hagsmunir eru gerðir ljósir: höfundur er meðeigandi í ráðningarfyrirtæki og stýrði áður Jafnvægisvoginni. Það er til fyrirmyndar og gerir lesandanum kleift að meta sjónarhornið sjálfur.
