Þorsteinn Pálsson skrifar: „Þetta lið“ og tilbeiðsluskattur þess
Þorsteinn Pálsson ver ummæli fjármálaráðherra um „þetta lið“ og sakar Samtök atvinnulífsins og stjórnarandstöðuna um rökleysu í skatta- og efnahagsumræðu. Hann heldur því fram að íslenska krónan sé dýrasti skatturinn, um sjötíu milljarðar króna á ári í umframvexti, og ver afnám virðisaukaskattsundanþágu baðlóna.
Sjötíu milljarðar króna eru þungamiðja greinarinnar. Svo mikið segir Þorsteinn Pálsson, fyrrverandi forsætisráðherra, að ríkissjóður greiði í vexti umfram það sem þyrfti með „samkeppnishæfan gjaldmiðil“. Talan er hvorki rakin til útreiknings né stofnunar, og hún hvílir á umdeildum samanburði við ímyndaðan gjaldmiðil. Sama gildir um fullyrðinguna að sjávarútvegurinn hafi „ekki blómstrað betur í annan tíma“ eftir leiðréttingu veiðigjalda. Hlutfallið 42% af landsframleiðslu má hins vegar auðveldlega staðreyna í opinberum hagtölum.
Í skoðanagrein er rökfærslan metin, ekki jafnvægi. Þar veikir höfundur eigin málstað: hann lýsir hagspeki andstæðinganna „einhvern veginn svona í hnotskurn“ og eignar þeim afstöðu sem þeir fá hvergi að orða sjálfir. Samanburður við bandarísku MAGA-hreyfinguna er stimpill fremur en rök.
Kaldhæðnin felst í því að höfundur hvetur fréttamenn til að láta aðra „færa rök fyrir máli sínu“ en gerir sömu kröfu ekki til sjálfs sín. Krónurökin eiga fullt erindi í umræðuna. Þau hefðu orðið mun sterkari með heimild á bak við töluna og sanngjarnari lýsingu á sjónarmiðum andstæðinganna.
