Hvert fara milljarðarnir og hver hjálpar fólki út úr neyslunni?
Lögfræðingur skrifar skoðunargrein og spyr hvort opinbert fé til vímuefnamála renni frekar til úrræða fyrir fólk í virkri neyslu en til meðferðar og bata. Hún vísar í húsnæðisáætlanir Reykjavíkurborgar, fylgirit fjárlagafrumvarps, úttekt Ríkisendurskoðunar, samning um neyslurýmið Ylju og ársskýrslu SÁÁ, og krefst rekjanlegrar upplýsingagjafar um fjárveitingar og árangur.
Reglugerð nr. 643/2018, skýrsla Rauða krossins frá 16. júlí 2025 og samningsfjárhæð upp á 57.248.900 krónur: sjaldgæft er að skoðunargrein, birt undir merkjum skoðana, sé jafn vel studd tilvísunum í gögn sem lesandi getur sjálfur flett upp. Röksemdafærslan hvílir á skjölum en ekki tilfinningu.
Höfundur á hrós skilið fyrir að setja eigin tölum skorður. Hún tekur fram að samanburðurinn sé ekki heildarmynd, að flokkun hafi breyst frá 2020 og að Ríkisendurskoðun hafi ekki fjallað um einstaka meðferðaraðila. Vandinn er að millifyrirsögnin „Nær nítjánfaldur munur“ hampar einmitt þeirri tölu sem fyrirvararnir draga úr. Þar ber þrjá víða flokka húsnæðis- og neyðarúrræða saman við fjögur áfangaheimili. Hið sama á við um 595,2 milljóna króna mismuninn, sem höfundur viðurkennir að kunni að stafa af ólíkri afmörkun.
Ekki kemur fram hvort leitað hafi verið svara hjá Reykjavíkurborg eða Rauða krossinum um niðurstöður eftirfylgni áður en spurningin var borin upp opinberlega. Slíkt er ekki skylda í skoðunargrein en hefði styrkt kröfuna um svör verulega.
