Stórefla þarf kjarnahlutverk ASÍ
Arnaldur Grétarsson, sem gefur kost á sér til forseta ASÍ, færir rök fyrir því að sambandið eigi að efla hagsmunagæslu sína, vinna með frumkvæði fremur en viðbragði og nýta þekkingu aðildarfélaganna betur. Greinin er skoðanagrein og í raun framboðsávarp.
Lokasetningin skiptir mestu: höfundur gefur kost á sér til forseta ASÍ. Að það komi fram er heiðarlegt og nauðsynlegt, því lesandinn veit þá að hann les framboðsávarp undir merkjum skoðanadálks. Gallinn er sá að upplýsingin birtist aftast, þegar lesandinn hefur þegar meðtekið greinina sem almenna hugleiðingu um verkalýðsmál.
Röksemdafærslan er skýr en almenn. Höfundur segir að ASÍ eigi að vera „skrefinu á undan“, „verkfærakista“ félaganna og efla greiningarvinnu, en hvergi kemur fram hvað hann myndi gera öðruvísi en núverandi forysta, hvernig það yrði fjármagnað eða hvaða tækifæri hafi „farið forgörðum“. Fyrir kjósendur á þingi ASÍ hefði eitt áþreifanlegt dæmi vegið þyngra en margar almennar yfirlýsingar.
Stórar fullyrðingar standa óstuddar, til dæmis að efnahagsstefna samtímans sé keyrð á forsendum hinna ríkustu og að íslensk verkalýðshreyfing sé ein sú sterkasta í heimi. Hið síðara mætti auðveldlega styðja tölum um félagsaðild. Orðalagið „áróðursmaskínur SA og Viðskiptaráðs“ er gildishlaðið, sem er leyfilegt í skoðanagrein, en rökin hefðu staðið traustari með efnislegum andmælum.
