Borgin fór á mis við nokkra milljarða

Stærsta veikleikinn er algjör fjarvera gagnsjónarmiða. Fullyrðingar Friðberts um að borgin hafi farið á mis við „nokkra milljarða" í tekjur eru settar fram sem staðreynd í fyrirsögninni, en útreikningarnir virðast eingöngu byggðir á mati hans sjálfs, án þess að óháður sérfræðingur eða fulltrúi borgarinnar fái tækifæri til að svara. Þetta er sérlega mikilvægt þar sem ásakanir um „undarleg vinnubrögð" og mismunun í gjaldtöku eru alvarleg fullyrðing sem kallar á viðbrögð Reykjavíkurborgar. Talan 800 milljónir á ári er sett fram án nokkurs rökstuðnings um forsendur eða aðferðafræði, sem gerir lesandanum ómögulegt að meta hana. Fyrirsögnin tekur hliðstæðu Friðberts og setur hana fram sem hlutlausa staðhæfingu, sem er villandi innramming þar sem hér er í raun um hagsmunamat eins aðila að ræða. Greinin nefnir að „sumum" hafi verið veitt undanþága frá gjöldum en öðrum ekki, án þess að tilgreina hver fékk undanþágu eða af hverju, sem er ósannreynanleg fullyrðing eins og hún er sett fram. Rétt er þó að taka fram að greinin vísar skýrt í viðtal í prentútgáfu Morgunblaðsins, svo um stutta kynningu á lengra efni gæti verið að ræða. Það skýrir þó ekki af hverju fyrirsögnin er svo afgerandi þegar hún byggir á einum heimildamanni með augljósa hagsmuni.