Þjóðin er alltaf klofin

Greinin er birt sem skoðanagrein og á að meta á þeim forsendum. Röksemdafærslan er skýr og vel uppbyggð: höfundur skilgreinir hugtök, greinir á milli skoðanamunar og klofnings og styður mál sitt með tilvitnunum í nafngreinda aðila úr opinberri umræðu. Guðrún Hafsteinsdóttir, Eiríkur Bergmann og Sigmar Guðmundsson eru allir nefndir á nafn og ummæli þeirra sannreynanleg; tilvitnunin í Guðrúnu er úr Silfrinu og tilvitnunin í Eirík úr opinberum fjölmiðlaumfjöllun. Höfundur tekst vel að nota þessi sjónarmið sem upphafspunkt til að ræða dýpri hugmyndafræðilega spurningu frekar en að endurtaka þau einungis. Veikleikinn er fremur fræðilegs eðlis: greinin hefði getað stoðst betur ef hún hefði vísað í rannsóknir eða fræðilegar skilgreiningar á pólun, til dæmis úr stjórnmálafræði, til að undirbyggja greinarmuninn sem höfundur dregur. Þá er höfundur greinilega hlynntur þjóðaratkvæðagreiðslunni sem lýðræðislegu ferli og gagnrýnir orðræðu Sjálfstæðisflokksins, sem birtist sem ákveðin pólitísk afstaða, þótt framsetningin sé yfirleitt málefnaleg. Á heildina litið er þetta vel rökstudd skoðanagrein sem uppfyllir kröfur greinartegundarinnar.