Hvað er títt af Seðlabankastjóra og unnustu hans?
Einar Steingrímsson gagnrýnir í skoðanagrein á Vísi hvernig tekið hefur verið á mögulegum hagsmunaárekstri vegna þess að unnusta Seðlabankastjóra stýrir fjárfestingasjóði sem heyrir undir Fjármálaeftirlitið. Hann rekur árslöng samskipti sín við forsætisráðuneytið, sem hafa skilað litlu.
Bréfaskipti höfundar við forsætisráðuneytið eru sterkasti hluti greinarinnar, sem birt er sem skoðanagrein. Dagsetningar eru tilgreindar, svörin eru tekin orðrétt upp og tregða ráðuneytisins kemur skýrt fram. Þar á greinin rætur í staðreyndum sem lesandi getur fylgt eftir, og tilvísun í umfjöllun Heimildarinnar og ákvæði stjórnsýslulaga styður meginröksemdina.
Önnur atriði eru verr grunduð. „Rúmar 60 milljónir“ eru settar fram með orðalaginu „mun hafa fengið“, án þess að tilgreint sé hvaðan talan kemur. Fullyrðingin um að bankinn hafi „sagt ósatt“ er einnig án heimildar. Alvarlegri er sú teygja að breyta yfirferð á innri verkferlum í að eftirlitsaðilar telji bankastjórann „mögulega vanhæfan til að gegna starfinu“. Svörin sem höfundur birtir sjálfur segja ekkert slíkt.
Lokakaflinn fer yfir strikið. Þar er því lýst hvernig unnustan les væntanlega í svip bankastjórans til að giska á vaxtaákvarðanir. Þetta er gefið í skyn án nokkurrar stoðar og jafngildir ásökun um misnotkun innherjaupplýsinga. Háðið veikir annars vel skjalfesta gagnrýni á seinagang stjórnsýslunnar.
