Innviðirnir verða að ráða hraðanum
Byggingafræðingur færir rök fyrir því í skoðanagrein að burðargeta innviða eigi að ráða hraða fólksfjölgunar og innflytjendastefnu. Hann leggur til skýrari kröfur um íslenskunám og virkni, mælanlega samþættingu og hertara eftirlit með bótagreiðslum. Hann styðst við tölur frá HMS og Hagstofu Íslands.
Höfundur gerir það sem margar skoðanagreinar vanrækja: hann vísar í nafngreindar heimildir, húsnæðisáætlanir sem HMS tók saman og tölur Hagstofunnar um hlutfall innflytjenda. Hann viðurkennir líka berum orðum að vextir, byggingarkostnaður og hæg skipulagsferli skýri húsnæðisvandann ekki síður en fólksfjölgun. Slíkur fyrirvari styrkir trúverðugleika röksemdafærslunnar.
Mest áberandi gloppan snýr að sérsviði höfundar sjálfs. Byggingageirinn reiðir sig að verulegu leyti á erlent vinnuafl, og getan til að byggja þær 4.000 íbúðir sem hann nefnir er því að hluta háð sama aðflutningi og hann vill hægja á. Rökin hefðu orðið mun sterkari ef hann hefði tekist á við þessa mótsögn.
Kaflinn um eftirlit gefur auk þess í skyn umtalsverða misnotkun bóta og búsetuskilyrða án þess að nefna nokkurt gagn um umfang hennar. Lesandinn fær heldur ekki að vita hvort núgildandi lög heimili nú þegar stöðvun greiðslna. Það skýtur skökku við að kalla eftir umræðu sem byggi á „staðreyndum“ en sleppa þeim einmitt þar.
