Ekki hægt að flokka öll særandi ummæli til hatursorðræðu
Greinin fylgir eftir þætti Meiningar á Rás 1 um hatursorðræðu gegn hinsegin fólki. Rætt er við aðstoðarsaksóknara og héraðsdómara um mörk 233. greinar a almennra hegningarlaga og vísað í tölur ríkissaksóknara um 21 ákæru á 26 árum.
Heimildirnar eru sterkasti hluti greinarinnar. Aðstoðarsaksóknari lýsir verklagi lögreglu, héraðsdómari og dósent skýrir lagamörkin og talan um ákærur er höfð eftir ríkissaksóknara. Lagaákvæðið er rakið og refsiramminn tilgreindur. Halldóra Þorsteinsdóttir ber sjálf fram sjónarmið tjáningarfrelsis, svo skýringin er ekki einhliða þótt engir hagsmunaaðilar komi við sögu.
Greinin lofar þó meiru en hún skilar. Í inngangi segir að reynt sé að greina hvort hatursorðræða hafi aukist, en svarið kemur aldrei. Talan 21 stendur ein og sér: hvorki kemur fram hve margar ákærur varða kynhneigð né hve margar enduðu með sakfellingu. Hæstaréttardómurinn sem vísað er til er hvorki nefndur með ártali né málsnúmeri, svo lesandinn getur ekki flett honum upp.
Alvarlegasta gloppan snýr að kjarnaspurningunni um trans fólk. Í upptalningu verndaðra hópa er kynvitund ekki nefnd, og greinin skýrir aldrei hvort trans fólk falli undir ákvæðið. Án þess svars hangir umræðan um ummælin „trans er ekki til“ í lausu lofti.
