Utanríkisráðherra hefur ekki slíkan rétt
Fjármálahagfræðingur gagnrýnir í skoðanagrein á Vísi að utanríkisráðherra taki skref í átt að fjármögnun vopnakaupa fyrir Úkraínu án skýrrar samþykktar Alþingis. Hann telur það ganga gegn herlausri sjálfsmynd þjóðarinnar og krefst þess að ráðherra víki.
„Skýr og ótvíræð samþykkt Alþingis“ er krafan sem öll röksemdafærslan hvílir á. Samt segir höfundur lesandanum aldrei hvaða ákvörðun er um að ræða. Hvorki fjárhæð, fyrirkomulag né lagastoð kemur fram, og ekki er reynt að sýna hvers vegna heimildir í fjárlögum eða samráð við utanríkismálanefnd dugi ekki. Fullyrðingin um að ráðherra hafi farið út fyrir umboð sitt verður því ekki sannreynd innan greinarinnar sjálfrar.
Söguleg rök eru að sama skapi lausleg. Vísað er til Bjarna Benediktssonar án tilvitnunar og til „yfirlýsinga og stefnumótunarskjala“ frá 2007 og 2010 án þess að þau séu nefnd. Sú fullyrðing að sjálfsmyndin hafi mótast á „jafnvel aldir“ teygir sig langt út fyrir sögu herleysis lýðveldisins. Augljósustu mótbárunni er heldur ekki svarað: hvernig samræmist herlaus sjálfsmynd aðild að Atlantshafsbandalaginu, sem höfundur nefnir sjálfur?
Kjarninn, að grundvallarbreyting á utanríkisstefnu kalli á lýðræðislegt umboð, er gildur og skýrt fram settur. Í lokin víkur greinin þó frá rökum um valdmörk yfir í persónulega kröfu um afsögn, og sú krafa hvílir á forsendu sem aldrei er sýnt fram á.
