Sveinn Andri og Sólveig Anna tókust á: „Ég er ekki svo illa haldin af dogmatík“

Greinin er í raun endursögn á útvarpsþætti, sem er algengt form í íslenskri fjölmiðlun. Sjónarmiðin koma frá tveimur nafngreindum aðilum sem sitja í þættinum, og þar er ákveðið jafnvægi í framsetningunni; báðir fá rúm til að koma sínum málum á framfæri. Hins vegar eru nokkrir veikleikar. Sveinn Andri setur fram tölulegar fullyrðingar, til dæmis að fjármálafyrirtæki hagnist um 20 milljarða á ári á kortanotkun og að hækkun verðbólgu úr 5% í 10% skili Heimi fjórum og hálfum milljarði í hagnað. Þessar tölur eru ekki sannreynanlegar úr greininni sjálfri, þótt Sveinn Andri vísi óbeint til ársreikninga. Blaðamaðurinn spyr hvorki um heimild þessara talna né setur þær í samhengi. Þá er greinin nánast algjörlega laus við eigin fréttaöflun; engin sérfræðiheimild er leitað til, engin viðbótarheimild kemur fram, og engin viðbrögð berast frá þeim sem nefndir eru, til dæmis Halldóri Benjamín eða Samtökum atvinnulífsins. Framsetningin er hlutlaus að formi til, en þar sem Sveinn Andri fær mun meira rými og setur fram bæði tölulegar og pólitískar fullyrðingar án þess að Sólveig Anna fái tækifæri til jafn ítarlegrar svörunar, hallar aðeins á jafnvægi umfjöllunarinnar. Fyrir endursögn á útvarpsþætti er þetta viðunandi, en sem sjálfstæð fréttaumfjöllun um aðildarmálið er þetta grunnlegt.