Óttar Guðmundsson skrifar: Eldri borgarar og ESB
Skoðanagrein Óttars Guðmundssonar notar kaldhæðni til að gagnrýna þá umræðu að eldri borgarar ættu ekki að taka þátt í þjóðaratkvæðagreiðslu um ESB. Greinin er skrifuð sem kaldhæðinn pistill þar sem höfundur heldur fram augljóslega fáránlegum rökum til að sýna hversu fáránleg undirliggjandi afstaðan er.
Greinin er merkt sem lesendagrein og skoðun, og ber þannig að meta hana á forsendum rökstuðnings og hugvitssemi, ekki heimildavinnu. Sem kaldhæðnispistill nær hún markmiði sínu vel: höfundur dregur rökleysu þeirra sem vilja útiloka eldri borgara frá kosningu út í öfgar, notar dæmi úr Íslendingasögum og Sturlungu til að varpa ljósi á fordóma gegn eldra fólki, og keyrir röksemdina á vegg með augljóslega fáránlegri niðurstöðu um sviptingu borgaralegra réttinda. Þetta er vel þekkt aðferð í álitsskrifi. Veikleiki greinarinnar er hins vegar sá að kaldhæðnin er stundum þannig úr garði gerð að lesandi gæti misskilið boðskapinn, einkum þegar höfundur segir „það liggur í augum uppi að fólk yfir fimmtugt á ekki að hafa kosningarétt" án þess að merki um háð séu augljós í samhenginu. Tilvísanir í fornsögur eru skemmtilegar en ógagnsæjar sem röksemd; þær virka sem bókmenntaskraut fremur en efnislegt innlegg í umræðuna. Á heildina litið er þetta vel skrifað álitsgrein sem fullnægir sínu hlutverki.
