„Veit ekki hvort maður á að hlæja eða gráta eða brosa“

Ráðuneytið sem leggur breytinguna fram fær ekkert orð í fréttinni. Áformin eru þó opinber gögn í samráðsgátt og þar hlýtur að koma fram hvers vegna lagt er til að eigendur beri hlutlæga ábyrgð. Lesandinn fær aðeins rök annars aðilans en aldrei markmið stjórnvalda, til dæmis hvort ætlunin sé að ná til erlendra ökumanna sem sleppa við sektir í dag.

Forstjórinn heldur því fram að breytingin muni ýta undir ofsaakstur, því leigutakar geti einfaldlega lokað kortinu sínu. Slík fullyrðing er sterk og fer óhögguð í gegn. Blaðamaðurinn hefði getað spurt lögregluna eða sérfræðing í umferðaröryggi hvort reynsla annarra landa með sambærilegar reglur styðji hana. Sama á við um aukið vinnuálag: engar tölur fylgja um fjölda sekta eða kostnað.

Frásögnin af sjálfum áformunum er skýr og rétt afmörkuð, og ummælin eru greinilega eignuð heimildarmanni. Þegar fyrirsögn og meginmál byggja hins vegar á einum hagsmunaaðila í umdeildu máli, og hinn aðilinn er hvorki spurður né útskýrður, verður fréttin að farvegi fyrir málflutning frekar en umfjöllun um hann.