Upplýsingaóreiðan í torfkofunum

Greinin er birt sem skoðanadálkur og ber að meta á þeim forsendum. Röksemdafærslan er á köflum áhugaverð, sérstaklega þegar höfundur bendir á að Ragnhildur Helgadóttir hafi útskýrt erfiðleikana við að opna sjávarútvegskafla í fyrri viðræðum og spyr hvað hafi breyst. Sú gagnrýni á ógagnsæi ríkisstjórnarinnar er málefnaleg og rökstudd tilvísun í hlaðvarpsviðtalið. Hins vegar er textinn um margt ójafn í hugmyndafræðilegri heiðarleika. Meðferð Brexit-umfjöllunarinnar er dæmi: höfundur gagnrýnir miðla fyrir að spyrja ekki hvort þjóðin hafi átt rétt á að kjósa, en hunsar sjálfur þá staðreynd að gagnrýni á Brexit snýst jafnoft um upplýsingaóreiðuna í aðdragandanum, ekki atkvæðisréttinn sjálfan. Samanburðurinn við „fórnarlömb Kobba kviðristu" er fráleitur og dregur úr trúverðugleika rökstuðningsins. Þá er gagnrýni á fréttavakt RÚV vegna uppsagna hjá Reykjavíkurborg fremur veikburða; höfundur gefur 0,2% tölu án heimildar og ber hana saman við markmið ríkisstjórnarinnar án þess að útskýra hvers vegna uppsagnir hjá stærstu sveitarfélagi landsins ættu ekki að vera fréttaefni. Tóninn er víða niðurlægjandi, sérstaklega þar sem Patrekur Jaime er borinn saman við varafréttastjóra RÚV á háðskan hátt, og lýsingin á Fjölmiðlanefnd sem „furðustofnun" er fullyrðing án rökstuðnings. Sem skoðanadálkur er þetta ásættanlegt, en rökin eru misjafnlega sterk og höfundur beitir sömu aðferðum og hann gagnrýnir aðra fyrir: einhliða framsetningu án þess að viðurkenna mótsjónarmið.