Náttúruverndargjald: Rétt hugmynd, of þröng útfærsla
Aðjúnkt í ferðamálafræði við Háskóla Íslands styður náttúru- og innviðagjald atvinnuvegaráðherra en telur útfærsluna of þrönga. Hann leggur til um 12.000 króna árskort fyrir þjóðgarða og yfir tuttugu friðlýst svæði, lögbundna ráðstöfun tekna og lengri undirbúning.
Greinin birtist sem skoðun og stendur vel undir því heiti. Höfundur byggir mál sitt á greinargerð frumvarpsins sjálfs: viðurkenningu á óbeinni mismunun samkvæmt EES-samningnum, kröfunni um „heildstætt kerfi“ og kostnaðarmatinu upp á 27 milljarða. Lesandinn getur flett þessu upp. Samanburðurinn við Bandaríkin og Nýja-Sjáland er skýr og settur fram með tölum.
Röksemdafærslan hefur þó veikan hlekk. Kostnaðarmatið nær til samgangna, almannaþjónustu og umhverfismála, en höfundur notar það til að réttlæta gjald sem hann vill eyrnamerkja náttúruvernd á tilteknum svæðum. Þar togast tvennt á. Samanburður við 100 dollara gjald fyrir hverja heimsókn í Bandaríkjunum og ársgjald hér er líka hæpinn mælikvarði á hvað sé „lágt“.
Tvær fullyrðingar standa án tilvísunar: ummæli sveitarstjóra Bláskógabyggðar og lýsing á ringulreið við bandaríska garða. Mótrökum, svo sem áhrifum hærra gjalds á eftirspurn og kostnaði við smáforrit og fleiri landverði, er lítið sinnt. Heiðarleg umfjöllun um lagalega óvissu vegur þó upp á móti.
