„Bara 15. október og við erum auðvitað uggandi yfir vetrinum“
Sveitarstjórinn í Vík í Mýrdal segir að betur hafi farið en á horfðist þegar sjór flæddi upp að Smiðjuvegi en ekki yfir þjóðveg 1. Hann segir landrof verulegt, kallar eftir því að ríkið fjármagni sandfangara og segir sveitarfélagið vera að samþykkja framkvæmdaleyfi fyrir bráðabirgðaflóðvörn.
Einar Freyr Elínarson ber fréttina nánast einn. Sveitarstjórinn lýsir atburðum gærkvöldsins, metur tjónið, útskýrir lausnirnar og setur fram kröfuna á ríkið. Tilkynning Vegagerðarinnar um ölduhæð og fyrra flóð í desember er eina heimildin utan hans. Sem eftirfylgni við veðuratburð stendur fréttin þó undir sér: hún er skýr, tímasett og byggð á beinu samtali við ábyrgan aðila á vettvangi.
Þunginn liggur í kröfunni um fjármögnun sandfangara. Þar hefði verið eðlilegt að heyra í Vegagerðinni eða ráðuneyti samgöngumála: er verkefnið á áætlun, hvað kostar það og hver er afstaða ríkisins? Án þess svars fær lesandinn aðeins aðra hlið málsins, þótt hún sé hvorki ótrúverðug né ýkt.
Mælingar Kötlu jarðvangs eru nefndar sem rök fyrir alvarleikanum, en engar tölur fylgja. Ein tala um hversu mikið fjaran hefur styst síðustu ár hefði breytt orðum sveitarstjórans í stutt gögn. Myndefnið frá Smiðjuvegi styður hins vegar lýsinguna á skemmdunum.
