Þegar heimilið hættir að vera öruggt heimili
Skoðanagrein þar sem höfundur lýsir frásögn nafnlauss íbúa í húsnæði Félagsbústaða fyrir fatlað fólk. Íbúinn segir frá þjófnaði á þvotti, óöruggu þvottahúsi, bilaðri sturtu, hávaða að næturlagi og hnífaatviki og hefur óskað eftir milliflutningi. Greininni lýkur á spurningum sem höfundur telur að Félagsbústaðir eigi að svara.
„Að hennar sögn“ er lykilorð þessarar skoðanagreinar, og höfundur beitir því af samviskusemi. Greinin er birt sem skoðun en er í raun skrifuð eins og frétt: nafnlaus íbúi, beinar tilvitnanir, millifyrirsagnir og atburðarás frá apríl til október. Höfundur greinir vel á milli upplifunar íbúans og staðreynda og tekur sérstaklega fram að íbúinn telji karlmenn í stigaganginum ekki sjálfkrafa ógn. Það er heiðarlegt.
Vandinn liggur í forminu. Greinin ber fram alvarlegar lýsingar á þjófnaði, vímuefnaneyslu og hnífaatviki án þess að lesandinn viti hvert samband höfundar er við íbúann eða hvort nokkuð af þessu hafi verið borið undir Félagsbústaði. Höfundur telur upp tólf spurningar sem „eðlilegt er“ að félagið svari, en ekkert bendir til þess að hún hafi sent þær sjálf. Fullyrðinguna um ólíkar reglur um gæludýrahald hefði mátt sannreyna í birtum reglum félagsins.
Röksemdin sjálf, að félagslegt húsnæði eigi að vera öruggt heimili, er skýr en þynnist út í endurtekningum. Vísir birtir efnið án nokkurs samhengis eða svars frá félaginu.
