Umburðarlyndið sem geltir
Skoðanagrein Sveins Kristjánssonar fjallar um hvernig opinberar persónur bera ábyrgð á tónnum sem þær setja í opinberri umræðu, og hvernig stimplun og niðurlæging ýta undir pólun. Greinin vísar í „nýlegt mál" en tilgreinir aldrei hvaða mál er um að ræða eða hvaða aðilum er beint að.
Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta á þeim forsendum. Röksemdafærslan er skýr og vel sett fram: höfundur lýsir stigmögnunarferli frá skoðun til hótunar, bendir á ábyrgð opinberra persóna og kallar eftir vandaðri umræðu. Þetta er heiðarleg og samkvæm rökleiðsla sem stendur á eigin fótum. Veikleikinn er hins vegar sá að greinin hvílir alfarið á ótilgreindri tilvísun í „nýlegt mál" sem lesandinn á greinilega að þekkja. Engum nöfnum, atvikum eða dagsetningum er lýst. Það gerir lesendum sem þekkja ekki samhengið erfitt að meta hvort lýsingin á atburðarásinni sé sanngjörn. Fyrir skoðanagrein er þetta ekki banvænn galli, en hún hefði verið sannfærandi ef höfundur hefði nefnt málið á nafn, jafnvel stuttlega. Rökin eru að öðru leyti innbyrðis samkvæm og tónninn er hófsamur; höfundur leggur ekki einum hópi til last frekar en öðrum.
