Kirkjan mótmælir stofnun lands undir baðlón á Vestfjörðum

Greinin er nær eingöngu byggð á sjónarmiðum lögmanns Þjóðkirkjunnar, Eiríks Guðlaugssonar, bæði í viðtali og greinargerð hans. Þetta er veigamesta veikleikinn: hvorki bæjaryfirvöld á Ísafirði né eigendur Þórustaða eða Blævængs ehf. fá tækifæri til að svara athugasemdum kirkjunnar. Þegar fjallað er um ágreining tveggja aðila um landamerki er mikilvægt að leita eftir viðbrögðum beggja. Staðhæfing kirkjunnar um að viljayfirlýsingin hafi verið rangtúlkuð er alvarleg ásakun sem kallar á svar gagnaðila; það svar vantar. Lokahluti greinarinnar víkur frá meginefninu og tengir félagið Blævæng ehf. og Runólf Ágústsson við umdeild lóðamál í Reykjavík, sem gefur fréttinni tón sem bendir til gagnrýni á viðkomandi athafnafólk án þess að þeim sé gefið tækifæri til viðbragða í þessu samhengi. Sú framsetning er ófullnægjandi frá sjónarhóli jafnvægis. Á jákvæðari nótu er tilvísun í opinber gögn, svo sem landamerkjabréf frá 1890, fund skipulags- og mannvirkjanefndar 30. júní og samþykkt borgarráðs, sem eykur sannreynanlega undirstöðu fréttarinnar. Heilt yfir er þetta frétt sem segir sögu eins aðila vel en bregst í grundvallarskyldu um að hafa samband við gagnaðila.