Skattfé er einnota
Erna Bjarnadóttir hagfræðingur gagnrýnir að utanríkisráðuneytið hafi greitt Nebraska ehf., félagi Heiðu Kristínar Helgadóttur, fjórtán milljónir króna fyrir ráðgjöf vegna þjóðaratkvæðagreiðslu um aðildarviðræður við ESB. Hún ber þau kaup saman við ströng skilyrði sem Heimssýn og Evrópuhreyfingin fengu fyrir styrkjum sínum. Hún krefst þess að ráðuneytið birti samning, reikninga og gögn um framkvæmd vinnunnar.
Ein setning ber þessa skoðanagrein: „Ummælin sanna ekki að samningur ráðuneytisins við Nebraska hafi verið óskilgreindur.“ Höfundur gefur eftir þar sem rök hennar ná ekki lengra og breytir ásökun í spurningu. Það er heiðarlegt. Rökin standa á greinum laga um opinber fjármál, siðareglum ráðherra, lögum um Stjórnarráðið og dagsettu viðtali við DV. Lesandinn getur flett öllu þessu upp.
Höfundur greinir sjálf frá því að hún sat í stjórn Heimssýnar þegar styrkjaskilyrðin voru rædd. Hún ræðir því mál sem hún á aðild að, og það gerir hún opinskátt. Lesandinn fær að vita um hagsmunina.
Veiku blettirnir eru tveir. Ummæli Heiðu Kristínar á kosninganótt eru hvergi tengd miðli eða stað, þótt þau beri rökin um pólitískt starf. Rökin um að endurkröfurétturinn hafi haldið aftur af fólki eru líka getgáta. Höfundur nefnir ekkert dæmi um að ráðuneytið hafi beitt þeim rétti eða hótað því. Loks kemur ekki fram hvort hún óskaði sjálf eftir gögnunum á grundvelli upplýsingalaga. Slík beiðni hefði styrkt kröfu hennar um birtingu.
