Sá sem vinnur gervigreindarstríðið vinnur heiminn. En hver ræður þá heiminum?
Stofnandi gervigreindarfyrirtækisins Alvitur færir rök fyrir því að kapphlaup Bandaríkjanna og Kína um gervigreind muni móta valdahlutföll aldarinnar. Hann telur að Evrópa þurfi að byggja upp eigið reikniafl og að Ísland eigi að nýta endurnýjanlega orku sína til að þróa eigin gervigreindarinnviði frekar en að selja orkuna eingöngu.
Höfundur leggur spilin á borðið. Alvitur, fyrirtæki hans, þiggur styrk frá Evrópusambandinu og hann segist frekar hafa viljað „fá stuðninginn hér heima“. Sú hreinskilni er virðingarverð í skoðanagrein sem Vísir birtir. Hún sýnir þó líka að lokakaflinn, krafan um íslenska stefnu í reikniafli og aðgang lítilla nýsköpunarfyrirtækja að því, gagnast beint þeirri grein sem höfundur starfar í.
Rökin sjálf hvíla að mestu á traustum grunni. Vísað er til AI Index frá Stanford-háskóla, áætlunar IEA, uppgjörs TSMC, sameiginlegrar áskorunar aðalframkvæmdastjóra SÞ og forseta Alþjóðaráðs Rauða krossins og áforma ESB um gervigreindarverksmiðjur. Höfundur setur jafnvel fyrirvara við eigin tölur um fjárfestingu Kína. Óljóst er þó hvaða „lykilsamanburður“ liggur að baki 2,7 prósenta forskotinu.
Veikasti hlekkurinn er Íslandskaflinn. Þar víkja heimildir fyrir fullyrðingum: hugmyndin um að „skipta úr áli í reikniafl“ er sett fram án talna um orkuframboð, störf eða arðsemi, og engin mótrök eru reifuð, til dæmis um takmarkaða raforku hér á landi. Fyrirsögnin er auk þess afdráttarlausari en textinn, sem talar varlega um að sigurvegarinn „gæti“ öðlast forskot.
